Wdniach od 12 do 15 listopada br. odbyło się w Baltimore spotkanie Katolickich Biskupów Diecezji Stanów Zjednoczonych. Tradycja Konferencji Biskupów swymi początkami sięga 1917 roku, kiedy to Stany Zjednoczone włączyły się do I Wojny Światowej. Wtedy Biskupi Katoliccy powołali Narodową Katolicką Radę Wojenną (NCWC). Jej celem była pomoc diecezjom we wspólnej zbiórce funduszy oraz przygotowaniu ludzi do sprawowania duchowej opieki i prowadzeniu wypoczynku dla żołnierzy. W tym czasie rząd amerykański podejrzliwie patrzył na patriotyzm katolików, szczególnie imigrantów z Irlandii i z Niemiec. Powstanie Narodowej Katolickiej Rady Wojennej (NCWC) powołanej przez Kościół Katolicki w USA było odpowiedzią na taki stan rzeczy.

Po wojnie Papież Benedykt XV wezwał biskupów świata, by opracowywali w swych krajach programy właściwych warunków pracy i życia, celem zapobieżenia rozpętaniu następnej wojny. W 1919 roku Amerykańscy Biskupi zmienili nazwę swojej organizacji na Narodową Katolicką Radę Pomocy Społecznej i utworzyli Komitet Administracyjny złożony z siedmiu biskupów, który miał się zajmować sprawami Rady w czasie między spotkaniami biskupów. Siedziba Komitetu mieściła się w Waszyngtonie, D.C. W 1922 roku biskupi Stanów Zjednoczonych zmienili nazwę swojej organizacji na Narodową Katolicką Konferencję Pomocy Społecznej. Powołano wtedy jej stałe komisje: edukacyjną, imigracyjną i działalności społecznej.

W1966 roku pod wpływem Soboru Watykańskiego II, który zobowiązywał biskupów, by “wspólnie prowadzili swoje biura duszpasterskie” (Christus Dominus, 38), biskupi powowołali dwie organizacje: Krajową Konferencję Biskupów Katolickich, która miała zajmować się wewnętrznymi sprawami Kościoła oraz Katolicką Konferencję Stanów Zjednoczonych, która troszczyła się o Kościół na całym terytorium USA. W 2001 roku w odpowiedzi na zmiany w Prawie Kanonicznym, te dwie organizacje zostały połączone w jedną: Konferencję Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych (United States Conference of Catholic Bishops - USCCB).

Jakie znaczenie ma historia tej organizacji dla życia katolików? Czasami duże, chociaż jest ono widoczne pośrednio. Kościół powstał jako wspólnota ludzi wierzących kierowana przez apostołów, którzy głosili Ewangelię, udzielali sakramentów i organizowali struktury rządzenia do kierowania i prowadzenia wyznawców Jezusa. By to kierowanie i prowadzenie były skuteczne, stopniowo powstawały instytucje duszpasterskie: parafie, gdzie chrześcijanie mogli być pod opieką duchową księży; oraz synody lub sobory, na których biskupi wspólnie ustalali i zatwierdzali formy działania duszpasterskiego.

Parafie i konferencje biskupów nie są pochodzenia boskiego. Kościół mógłby istnieć bez nich, ale obie instytucje okazały się bardzo użyteczne w duszpasterstwie. Działalność Konferencji Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych (USCCB) ma wpływ na życie katolików poprzez publikowanie różnego rodzaju dokumentów oraz podejmowanie decyzji w sprawie liturgii i duszpasterstwa, co utrzymuje Kościół w jedności, pod względem praktyki nabożeństw, jak i życia w naszym kraju.

Każdy Biskup nominowany do przewodzenia diecezji w Stanach Zjednoczonych staje się automatycznie członkiem Konferencji. Konferencja nie jest parlamentem, ponieważ Kościół nie jest państwem. Kościół jest wspólnotą, siecią relacji utworzonych przez dzielenie się darami Jezusa Chrystusa. Biskupi zbierający się na Konferencji czynią to dzielenie łatwiejszym.

Co jest tematem spotkania w Baltimore? Nowa reorganizacja! Kilka lat temu biskupi zdecydowali, by przybliżyć Konferencję do misji Kościoła Powszechnego poprzez identyfikowanie głównych wyzwań tej misji w naszym kraju. Biskupi wyszczególnili pięć głównych problemów, które muszą być wspólnie przeanalizowane celem zwiększenia efektywności duszpasterstwa: 1) wzmocnienie małżeństwa i życia rodzinnego; 2) uwzględnianie zróżnicowania kulturowego, ze specjalnym naciskiem na zaspokajanie potrzeb katolików latynoamerykańskich; 3) przekazywanie wiary, szczególnie przez katechezę i praktyki sakramentalne; 4) ochrona życia i godności osoby ludzkiej; 5) promowanie powołania do kapłaństwa i życia zakonnego.

Konferencja została więc tak zaplanowana, by zajęła się tymi problemami przy równoczesnym zapewnieniu tej pomocy, bez której żadna diecezja nie może się obyć. Personel Konferencji będzie mniejszy, liczba komitetów zmniejszona prawie o połowę i obniżone diecezjalne subwencje dla Konferencji. Konferencja będzie podobna do diecezjalnej kurii lub centrum duszpasterskiego. Najważniejsza różnica między strukturami Konferencji a diecezjalnymi strukturami leży w fakcie, że diecezja ma własnego pasterza, który kieruje jej misją; natomiast nie ma jednego pasterza na całe Stany Zjednoczone; nie ma biskupa dla całego kraju. Jest tylko przewodniczący Konferencji wybierany wraz z innymi urzędnikami na okres trzech lat, by realizować uchwały zatwierdzone przez biskupów na Konferencji.

W czasie spotkania w Baltimore odbędą się wybory przewodniczącego, będzie głosowanie nad planem reorganizacji Konferencji. Biskupi będą też dyskutować i prawdopodobnie zatwierdzą kilka dokumentów; najważniejszy z nich to aktualizacja „Wiernego Obywatelstwa” (Faithful Citizenship). Co cztery lata amerykańscy biskupi wydają list, by pomóc katolikom w formowaniu ich sumień według katolickich norm moralnych i społecznych przed wyborami prezydenta kraju. Wydawany co cztery lata list, który zawsze nazywa się „Wierne Obywatelstwo”, powoduje tyleż samo dyskusji co sam narodowy proces polityczny.

Bardzo proszę, módlcie się za amerykańskich biskupów zgromadzonych na Konferencji. My oczywiście będziemy też się modlić za katolików w naszym kraju, za sam kraj i za wszystkich jego obywateli. Niech Bóg będzie dobry dla nas wszystkich.