Moi Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie,

13 grudnia tego roku przypada dziesiąta rocznica śmierci mojego ojca. Był on dobrym człowiekiem, kochającym ojcem, pracowitym farmaceutą. Nawet odważyłbym się powiedzieć, że był świętym, chociaż on nigdy tak by o sobie nie powiedział. Dlaczego tak uważam? Ponieważ rezygnował zwykle ze swojej przyjemności, przeznaczał wszystkie pieniądze na utrzymanie swojej żony i dziewięciorga dzieci, był uprzejmy i życzliwy dla każdego, kogo spotykał, modlił się regularnie i chodził do kościoła w każdą niedzielę, a czasami nawet w dni powszednie, szczególnie w czasie Wielkiego Postu. Mógłby ktoś zapytać, co jest w tym szczególnego, skoro jest wielu ludzi, o których można by podobnie powiedzieć? To prawda, dlatego też Papież Jan Paweł II chętniej kanonizował ludzi świeckich, a szczególnie rodziców, bo księża i zakonnice nie mają monopolu na świętość. Mój ojciec zdecydowanie cechował się świętością, chociaż nigdy nie został oficjalnie kanonizowany. Mój ojciec jest też znakiem dla innych, że świętość, dzięki łasce Bożej, jest możliwa dla każdego.

Możecie sobie wyobrazić, jak wyglądało Boże Narodzenie roku 1997, kiedy rodzina Paprockich została dotknięta żałobą z powodu śmierci ojca na dwanaście dni przed świętem narodzenia Chrystusa. Znam wiele innych rodzin, które doświadczyły podobnego smutku z powodu utraty kogoś z rodziny w czasie Bożego Narodzenia, gdy tymczasem nasze kolędy brzmią radością. Wiele stuleci temu, kiedy Papież Leon Wielki głosił homilię w czasie Bożego Narodzenia, widocznie miał na uwadze właśnie takich ludzi, gdy powiedział: “Moi Drodzy, radujmy się, gdyż dzisiaj narodził się nasz Zbawiciel. Nie ma miejsca dla smutku, gdy rodzi się życie. Lęk przed śmiercią został pokonany; życie przynosi nam radość z obietnicą wiecznego szczęścia”.

To, co Papież Leon powiedział wtedy, dzisiaj powtarzamy w modlitwach liturgii pogrzebowej: “Smutek śmierci ustępuje jaśniejącej obietnicy nieśmiertelności”. Święto Bożego Narodzenia jest zasadniczo połączone z nadzieją zmartwychwstania i życiem wiecznym, dzięki wcieleniu naszego Zbawiciela. Mimo, że odczuwamy nieobecność naszych ukochanych, którzy nie są już fizycznie z nami tu, na ziemi, to jednak radujemy się nadzieją, że oni teraz biorą udział w szczęściu widzenia oblicza Bożego w niebie.

W niedzielę po Bożym Narodzeniu Kościół obchodzi uroczystość Świętej Rodziny. Wprawdzie Biblia nie mówi nam dużo o codzienym życiu Jezusa, Maryi i Józefa w ich domu w Nazarecie, wiemy jednak, że Józef troszczył się o Maryję i Jezusa podczas ich ucieczki do Egiptu, by uchronić Jezusa przed zagrożeniem ze strony Króla Heroda, który kazał wymordować niewinne dzieci w Betlejem. Wiemy również, że Józef i Maryja “wypełniali wszystkie nakazy prawa Bożego”, a w ich domu w Nazarecie, Jezus “rósł i nabierał mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim” (Ewangelia Łukasza 2,39-40).

Mój ojciec miał małą aptekę, dlatego nie byliśmy zamożni. Niemniej jednak, Tato dopilnował, by wszystkie jego dziewięcioro dzieci mogły uczęszczać do katolickich szkół podstawowych i średnich. Siedmiu z jego synów kontynuowało naukę w college’u, a niektórzy z nas podjęli studia uniwersyteckie. Nigdy nie mieliśmy fantastycznych samochodów czy luksusowych wakacji, ale zawsze było dość jedzenia na stole. Mieszkaliśmy w małym mieszkaniu nad apteką, mając wspólne sypialnie i łazienki. Nasi rodzice byli dla nas przykładem życia wiary i modlitwy. Dzięki temu przykładowi stawaliśmy się sobie nawzajem bliżsi. Jestem bardzo wdzięczny, że mam wielu braci i siostry, których bardzo kocham, ponieważ Mama i Tata nas tego nauczyli. To było oczywiste, że Tato traktował swoją rodzinę jako swój największy skarb w życiu. Pewnego razu, gdy byliśmy wszyscy razem, Tato patrząc na swoją żonę i dziewięcioro dzieci, wzniósł toast mówiąc: “Jestem najbogatszym człowiekiem na świecie”. Mój ojciec wiedział, że to był największy dar, jaki ktokolwiek mógł otrzymać na Święta Bożego Narodzenia.